Homeopathie Netwerk | Informatie over Klassieke Homeopathie » Reguliere Geneeskunde: de voor en nadelen

Reguliere Geneeskunde: de voor en nadelen

Reguliere Geneeskunde en Homeopathie: al vanaf het begin geen grote vrienden
Al sedert de introductie van de grondbeginselen der homeopathie door Samuel Hahnemann leven de reguliere geneeskunde – ofschoon daar in de laat 18e en 19e eeuw nog weinig sprake van was – en de homeopathie op gespannen voet met elkaar. Hevige pennenstrijd barstte meermaals los tussen Hahnemann en zijn medestanders en hun tegenstanders, toentertijd allopathen genoemd.
Tegenwoordig is er gelukkig meer onderlinge acceptatie tussen reguliere artsen en homeopaten. Maar van complete synergie of integratie is nog lang geen sprake. Ook vandaag de dag zijn aanvallen tussen de homeopathie en de reguliere geneeskunde (vooral komend uit de wetenschappelijke hoek) haast triviale gebeurtenissen.

De bekrompen zienswijze van de reguliere geneeskunde
De kritiek van de reguliere geneeskunde op de homeopathie is eenzijdig: zij richt zich vooral op de effecten van homeopathie, welke zij toeschrijft aan niets meer dan ‘placebo’. Internationaal gezien voert The Lancet hierbij de boventoon, in Nederland is de Vereniging tegen kwakzalverij en de stichting Skepsis actief om dit standpunt te verdedigen. Gezien de zeer positieve ervaringen van honderden miljoenen mensen wereldwijd met homeopathie (er zijn nu zo’n 450 miljoen aanhangers en patiënten) gaat dit standpunt compleet voorbij aan wat er in de praktijk gebeurt. Een klassiek voorbeeld van hoe theorie en praktijk niet altijd overeenstemmen, en een les die de reguliere geneeskunde en de wetenschap nog maar eens moet onthouden.

Van allopathie naar moderne geneeskunde: verbetering of juist verslechtering?
De homeopathie heeft zo zijn eigen kijk ontwikkeld op de reguliere geneeskunde. De praktijken die in de tijd dat Hahnemann leefde heersten zijn gelukkig voorbij, maar daarvoor zijn andere, nog veel dieper ziekmakende behandelingsmethodes en reguliere ingrepen voor in de plaats gekomen. De klassieke homeopathie stelt zich op het standpunt dat het overgrote deel van de reguliere geneeskunde, met haar agressieve methoden, mensen niet geneest maar zieker maakt dan ze al zijn. Goede voorbeeld zijn de vaccinaties bij jonge kinderen, het voorschrijven van slaappillen, pijnstillers en allerlei antibiotica, virusremmers en ga zo maar door. Baby’s en jonge kinderen die in de cruciale levensfasen bezig zijn weerstand op te bouwen krijgen verschrikkelijke cocktails te verwerken welke onder de naam vaccinaties of inentingen schuil gaan, vaak voor ziektes die niet eens levensbedreigend zijn. Wetenschappelijk wordt er natuurlijk geen directe lijn tussen getrokken maar homeopaten weten beter: het verband tussen vaccinaties en de moderne aandoeningen als adhd, autisme en andere gedragsstoornissen zijn voor een redelijk deel te wijten aan de inentingen. De schade die toe wordt gebracht aan het darmstelsel door antibiotica is ook ontzaglijk groot maar wordt niet als zodanig erkend door artsen. Slaappillen maken mensen verslaafd en pijnstillers drukken het bewustzijn weg. De pil zet de hele hormoonhuishouding van vrouwen op zijn kop met alle gevolgen van dien. En wat te denken van organen die in ziekenhuizen verwijderd worden wanneer deze kanker hebben of slechts gevaren van kanker herbergen. Alsof men daar een ziek mens mee beter maakt. Is het dan gek dat homeopaten zich afvragen waar de reguliere geneeskunde in hemelsnaam mee bezig is? Als men het heeft over de nadelen van de reguliere geneeskunde dan zijn deze fundamenteel: mensen worden vaak alleen maar zieker, symptomen worden weggedrukt maar komen ergens anders vaak erger terug. De patiënt wordt van het kastje naar de muur gestuurd maar is zich niet bewust van de gevaren van de behandelmethodes: onze maatschappij conditioneert al meer dan 50 jaar lang mensen nu eenmaal met het ‘gegeven’ dat de arts een vertrouwpunt is en ziekenhuizen en ehbo-posten de eerste instituten zijn waar men aan denkt bij acute of chronische ziekten.

Enkele voordelen van de reguliere geneeskunde
Natuurlijk is niet alles wat de reguliere geneeskunde doet per definitie slecht. Gelukkig voor de reguliere geneeskunde herbergt zij een squadron aan individuele specialisaties en bijbehorende specialisten welke wonderen teweeg kunnen brengen wat met homeopathie nooit bereikt kan worden. Denk aan chirurgische ingrepen bij botcomplicaties of aan bepaalde vervangingen van lichaamsdelen en zo zijn er nog een aantal zaken die de reguliere geneeskunde niets dan lof moeten opleveren.

De toekomst: kan er ooit volledige synergie ontstaan?
Volledige samenwerking en begrip tussen homeopathie enerzijds en reguliere geneeskunde anderzijds lijkt principieel onmogelijk. Homeopathie is een rationele wetenschap, gebaseerd op een aantal fundamentele eigenschappen. De reguliere geneeskunde is experimenteel en niet gebaseerd op natuurwetten van genezing. De zienswijzen over wat genezing daadwerkelijk is, zijn zo verschillend, dat de handen niet snel ineengeslagen zullen worden. Toch is er wel wat samenwerking op het niveau van arts-homeopaat. Daarboven is er zeer weinig samenwerking. Des te theoretischer het raamwerk waarin men denkt (wetenschap, media, beleidsniveau), des te minder samenwerking, des te praktischer, des te meer samenwerking, zo lijkt. En dat is natuurlijk ook niet gek. Echte diepgaande samenwerking lijkt ook echter op dat niveau niet te bestaan, anders dan doorverwijzen (elkaar als second option beschouwen). Artsen die homeopathie beoefenen, beoefenen haar vaak pertinent onjuist, op de niet klassieke manier, waardoor patiënten feitelijk ook schade worden toegebracht.