Richtlijnen voor Potentie en Dosis bij Homeopatische Middelen

Inleiding: potenties en dosis bij homeopathische geneesmiddelen
Voor het principe van potentiëren verwijzen we u naar de pagina met uitleg over homeopatische verdunningen.
Het voorschrijven van de juiste potentie en dosering is voor een homeopaat geen makkelijk proces. Toch geldt in de regel dat wanneer het gelijkende is gevonden, een middel ongeacht zijn potentie en dosis werkzaam is omdat de gelijksoortigheid in elk geval het lichaam een prikkel geeft die past bij de klachten en constitutie. Toch bepaalt de potentie de kwaliteit van het middel (en dus niet de kracht of intensiteit, zoals wel eens wordt beweerd), en als deze ook overeenkomt met de kwaliteit van de levenskracht, dan zal het nog dieper en wezenlijker genezen dan wanneer een verkeerde potentie wordt voorgeschreven.

Welke potentie mag men voorschrijven?
Dit hangt, zoals alles in de homeopathie, van de individuele gesteldheid en situatie van de patient af. Bij een patient met een een krachtige constitutie mag een hoge potentie worden voorgeschreven (c200, 10M, 50M). Bij zeer gevoelige patienten is het raadzaam om een lage potentie (D200, c30) of een LM potentie in te zetten. Bij oudere mensen mag men in de regel nooit hoge potenties toedienen. Bij kinderen mag dit wel, maar moet men toch ook oppassen. Dit heeft te maken met het feit dat de susceptibiliteit (Vitaliteit) van kinderen groter is dan bij ouderen. De kracht van de patient terzijde gelaten, hoe zekerder de homeopaat is dat hij het simile heeft voorgeschreven hoe hoger de potentie mag zijn. Als men een middel voorschrijft dat niet het simile is of waarvan men niet zeker is dat dit het simile is mag geen hoge potentie worden gegeven. Wat ook van belang is, is om wat voor een soort ziekte het gaat. Bij acute ziekten geeft men ofwel niks bij een goede reactie van het lichaam of een c30 potentie (maar niet hoger).
Bij patienten met verregaande degeneratieve ziektes en verzwakking van de levenskracht mogen hoge potenties worden ingezet om de levenskracht te prikkelen op een zeer individueel kwalitatief gelijksoortig niveau. Intensieve verstoring en zeker ook miasmatische ziekten vragen om hoge potenties om ook langdurige genezing te bewerkstelligen. Te allen tijde geldt dat moet worden gewacht op de reactie van de patient voordat men weet of de potentie en het middel juist zijn geweest!

Organismen die een verhoogde psychische pathologie hebben, moeten lage potenties worden toegediend omdat de beginverergering anders te groot kan zijn. Bij gevoelige, weinig vitale of constitutioneel zwakke patienten geldt in de regel dat men niet hoger dan c30 of c200 moet beginnen.

Functionele gebied van potenties
Een goed gekozen middel met een hoge potentie werkt diep, grondig en op alle niveaus van het menselijk organisme en zijnswezen. Ze stimuleert de levenskracht vitaler te worden in al haar dimensies. Dit is dus wanneer men de ware genezing kan tegenkomen. In principe werken:

-Lage potenties: vooral op fysiek niveau (orgaanniveau), en niet langer dan een aantal weken
-Middelhoge potenties: vooral op fysiek (zowel orgaan als functioneel) en emotioneel niveau en niet langer dan een aantal maanden.
-Hoge potenties: vooral op fysiek (zowel orgaan als functioneel), emotioneel en geestelijk niveau, en niet langer dan een aantal jaren.

Lage en middellage potenties inzetten bij patient die een vergevorderde pathologie hebben maar waar karakteristieke symptomen ontbreken, wanneer een ziekte een meer lokaal of oppervlakkig karakter heeft, wanneer het lijden ten gevolge van de ziekte mild is, om een chronische behandeling mee te beginnen waar vitale organen bij betrokken zijn en bij van nature ongevoelige patiënten of zeer gevoelige patiënten.  Deze lage en middellage potenties werken oppervlakkig, orgaangerichter en pathologisch.

Middelhoge en zeer hoge potenties inzetten bij ziektes van een algemeen karakter (die de hele patiënt op alle niveaus betreffen), bij ziekten in functionele stadium, wanneer karakteristieke symptomen bekend zijn, wanneer het middel met grote zekerheid kan worden ingezet en wanneer het lijden intens is. Patienten die niet heel erg gevoelig tot gevoelig zijn hebben ook het meest baat bij deze potenties. Deze middelhoge en zeer hoge potenties werken meer kwalitatief direct, diep en dynamisch in op de centrale levenskracht.

Meer over de kracht van infinitetestimale (minimale) potenties (doses)
Veel van de homeopathische middelen zijn dermate verdund dat ze volgens de natuurwetten die we kennen totaal geen effect zouden kunnen hebben. Wanneer je eenmaal voorbij een bepaald punt bent -24x of 12x- is er waarschijnlijk niet eens meer een enkele molecule van de werkzame stof aanwezig. Dit feit wordt vaak genoemd door critici van homeopathie die het effect van homeopathie volledig wijten aan het placebo-effect.

Echter is een stof volgens de homeopathische doctrine en ervaring potenter naarmate deze verder verdund is. Homeopaten stellen dat de middelen werken en dat ze het niet begrijpen van de werking niet als een reden zien om te stoppen met het gebruik ervan. Ze zeggen vaak dat farmacologen ook niet precies kunnen uitleggen hoe de meeste conventionele medicijnen werken. Zelfs van aspirine is bijvoorbeeld niet helemaal duidelijk hoe het werkt, maar doktoren schrijven het gebruik ervan zonder problemen voor.
Door de jaren heen zijn er verschillende theorieën voorgesteld om te verklaren hoe het homeopathisch potentiëren werkt. De effecten van microdosissen zijn al heel lang bekend en er zijn een aantal voorbeelden die het idee dat steunen dat zeer verdunde concentraties van een stof een meetbaar en soms diepgaand effect kunnen hebben. Wetenschappers noemen dit fenomeen: Hormese
Wetenschappers aan de Michigan State University hebben aangetoond hoe hormese werkt in de natuur. Ze gebruiken microdosissen van een kunstmest om de oogstopbrengst te stimuleren. In een dosis vergelijkbaar met een 9X verdunning, leidde de bemesting tot een verhoging van de tomatenoogst met 30 procent, 21 procent bij wortels en 25 procent bij maïs.

Onze eigen lichamen scheiden minuscule hoeveelheden hormonen af die zeer krachtige effecten teweeg brengen. Het schildklierhormoon is in ons bloed maar aanwezig in hoeveelheden van 1 staat tot 10 miljard – toch is dit genoeg om de snelheid van onze hele stofwisseling te reguleren. Veel dierproven laten zien dat lage dosissen van bepaalde stoffen een positieve reactie teweeg brengen terwijl hoge dosissen schadelijk kunnen zijn. Dit fenomeen is ook geobserveerd bij straling, antibiotica en zware metalen.

De dosis
De dosis staat niet in verband met de potentie (kwaliteit) van een middel omdat het betrekking heeft op de kwantiteit. Bij de dosis gaat het dus om de hoeveelheid in te nemen homeopatisch medicijn. Voor op staat dat in vergelijking met de reguliere voorschriften homeopatische middelen het lichaam veel beter helpen daar ze in minimale dosis (verdunningen) worden gegeven. Minimale dosissen zijn niet toxisch en hebben geen vernietigend effect op het lichaam. De grote, vaak herhaalde medicijnendosissen die worden gegeven door de reguliere artsen werken vernietigend.
Ten aanzien van de dosis heerst er soms wat verwarring onder homeopaten. Homeopatische middelen worden voornamelijk gefabriceerd in korrels (globuli). De kentiaanse manier, waarbij de korrel droog in de mond, onder de tong wordt gelegd is voor veel homeopaten nog steeds de maatstaf. Hahemann maakt in de 5e editie van de organon (waar Kent niet over beschikte) echter de opmerking dat door de korrel op te lossen en het middel 5x krachtigt te schudden, het middel nog dynamischer wordt. Wanneer bij herhaling dan ook nog eens 2x wordt geschud verandert de kwaliteit waardoor het lichaam telkens andere prikkels krijgt. Volgens Kent is het effect altijd het zelfde, of men het middel nu met water of droog inneemt, of men nu 1 of 10 korrels aanwendt. Hahnemann weet te vermelden dat oplossing in water en door dynamisatie het middel meer zenuwuiteinden raakt dan de inname van een droge korrel kan bewerkstelligen. Het middel wordt dan dus krachtiger. Veel homeopaten schuiven nu langzaam aan weer de richting op van Hahemann.
Altijd geldt dat de vereiste dosis omgekeerd evenredig is met de susceptibiliteit voor het middel.