De Neergang van Homeopathie in de VS

Het vervolg van de geschiedenis der homeopathie in de Verenigde Staten van Amerika

Door de 20e eeuw heen werden de ontwikkelingen rond homeopathie, zeker tussen 1900 en 1970, vaak belemmerd door de overheid, die homeopathische instellingen, homeopathisch onderwijs en de beoefening van homeopathie de kop indrukte en reguleerde. Op de drempel van de twintigste eeuw werd de AMA in toenemende mate effectiever in het onderdrukken van de homeopathie. In 1910 bracht de Carnegie Foundation, voorgezeten door Alexander Flexner in samenwerking met vooraanstaande leden van de AMA, het Flexner Rapport uit, een evaluatie van Amerikaanse geneeskunde scholen. Het rapport stelde richtlijnen vast om orthodoxe geneeskunde scholen wettig te verklaren en de homeopathische te veroordelen. Volgens de Amerikaanse historicus Kirschmann werden vele scholen voor homeopathie bekritiseerd om diverse, voornamelijk subjectieve redenen. Als gevolg van dit rapport was het voor de scholen voor homeopathie niet langer toegestaan om examens te verstrekken. Van de tweeëntwintig scholen voor homeopathie in 1900 bleven er slechts twee over in 1923. In een poging hun positie te herwinnen, wijzigden de scholen hun onderwijsbeleid zodat dit dichter bij de doelstellingen van de AMA. Dat betekende uiteindelijk dat studenten niet langer zuivere, klassieke homeopathie konden studeren maar dat de studie homeopathie een
mengelmoes van homeopathische uitgangspunten en reguliere uitgangspunten bevatte.

Juist op het moment dat een tegenwoord het hardst nodig was, verloor de oppositie van homeopaten allengs aan kracht na de uitkomsten van het Flexner rapport. De ontdekking van antibiotica en andere moderne drugs versterkte voorts de positie van de conventionele geneeskunde nog meer ten koste van de homeopathie.Aan het begin van de jaren ’20 was er een einde gekomen
aan de glorietijd van de homeopathie als een professioneel medisch alternatief in de VS. De artsen van die tijd waren minder holistisch geworden en meer symptomatisch georiënteerd, wat hen in alle opzichten minder geïnteresseerd maakte in de homeopathie. Globaal gezien kon de homeopathische gemeenschap niet opboksen tegen de reusachtige golf van aanvallen die geïnitieerd werden door de AMA, en tussen 1925 en 1960 zou de homeopathie volledig onder de oppervlakte verdwijnen. Van fundamenten, geïnstalleerd in de tweede helft van de 19e eeuw, bleef er nauwelijks iets over.

Opeenvolgende Amerikaanse regeringen hebben zeer weinig gedaan om de homeopathie enigszins levend te houden. Deze uitspraak kan perfect geïllustreerd worden met de houding van de overheid met betrekking tot het farmaceutisch beleid ten aanzien van de homeopathie. De FDA (Food and Drug Administration) heeft de Homeopathische Farmacopee van de VS (HPUS) en homeopathische geneesmiddelen sinds 1938 erkend als officiële drugs. Als een officiële referentie voor het onderwerp stelt het homeopathische middelen in staat om geregistreerd te worden. Tot dusver kan er geen commentaar worden gegeven. Een nadere blik brengt echter aan het licht dat homeopathische geneesmiddelen nauwelijks serieus genomen worden door de Amerikaanse
regeringen. Pas vanaf 1998 moest de homeopathische geneeskunde voldoen aan de door de FDA vastgestelde voorwaarden om op de markt te kunnen komen. Dat betekent dat voor een periode van ruim zestig jaar nauwelijks enig initiatief werd genomen door de overheid of door haar instellingen en onderzoeksstichtingen om de werkzaamheid van homeopathie te onderzoeken of om de homeopathie op een positieve, structurele manier te reguleren. Volgens de Amerikaanse expert op het gebied van de geschiedenis van de geneeskunde, Harris L. Coulter, speelde dat gebrek aan interesse een zeer grote rol in het losmaken van de homeopathie uit de medische gevestigde orde.

Bijkans honderd jaar bleef het erg stil rond homeopathie binnen de muren van Amerikaanse overheidsgebouwen. Pas rond 1991 stichtte het Amerikaanse Congres het National Center of Complementary and Alternative Medicine (NCCAM) als onderdeel van het National Institute of Health om wetenschappelijk onderzoek in de praktijk aan te moedigen, inclusief de homeopathie. De
National Institute Health Revitalization Act van juni 1993 was een mijlpaal. Het breidde het NCCAM uit van zes naar twaalf man personeel. De doelstellingen van de NCCAM bevatten de facilitatie en evaluatie van alternatieve medische behandelingswijzen, inclusief de homeopathie. De National Institute of Health financiert haar afdeling voor Alternatieve Geneeswijzen met een jaarlijks (relatief zeer smal) budget van 2 miljoen dollar.84 Hoeveel van dit bedrag specifiek wordt besteed aan homeopathie is echter niet bekend. Deze recente, geringe beleidswijziging van de overheid ten aanzien van alternatieve geneeswijzen, inclusief homeopathie, kan wellicht worden beschouwd als de eerste stap om de mogelijkheden van deze therapieën te erkennen.
Afgezien van (of misschien wel dankzij) de geringe aandacht van de overheid, is een belangrijk probleem waar de homeopaten in de Verenigde Staten gedurende de 20e eeuw mee werden geconfronteerd het gebrek aan regelgeving van de homeopathische praktijk. Wetgeving op het gebied van homeopathie is altijd tegenstrijdig geweest. In de VS verschilt de regelgeving en
wetgeving met betrekking tot de beoefening van homeopathie per staat. Regelgevend toezicht rondom alternatieve geneeswijzen, inclusief homeopathie, betrekken zes aanverwante rechtsgebieden: vergunningen, het draagvlak van de praktijk, nalatigheid, tuchtrecht, vergoeding van derden, en toegang tot behandelingen. Staatswetten domineren de eerste vijf gebieden. Federale
wetten, in het bijzonder de voedsel- en drugswetgeving, besturen grotendeels de zesde.  De wet in de meeste staten staat reguliere artsen toe om homeopathische geneesmiddelen voor te schrijven. Maar na een zorgvuldige evaluatie van de regels over nalatigheid wordt het duidelijk dat therapeuten aansprakelijk zijn indien hun professionele praktijken afwijken van de normen van de zorg die van toepassing zijn op hun plaats van handeling en specialisme. Zulke juridische uitspraken zijn natuurlijk problematisch aangezien de alternatieve geneeswijzen per definitie afwijken van orthodoxe normen van de zorg. Kennelijk worden professionele tuchtzaken vaak aangespannen tegen orthodoxe aanbieders die alternatieve geneeswijzen integreren, vaak in combinatie met de civiele rechtszaken over nalatigheid. In 1997 werd enige vooruitgang geboekt toen een federaal wetsontwerp werd gepresenteerd in het Huis van Afgevaardigden, dat zou garanderen dat individuen ervoor kunnen kiezen te worden behandeld door ‘any kind of therapist’ in de gezondheidszorg. Aanzienlijke stappen zijn gemaakt richting het aanstellen van een bekwaamheidscertificaat in de eerstelijnsgezondheidszorg voor homeopathie, maar zonder succes.

Onderwijs, Organisaties en Integratie van Homeopathie in Instituties in de VS
In 1929 vond een negatieve gebeurtenis plaats voor de ontwikkeling van homeopathie op de zogenaamde ‘Zwarte Vrijdag’. Op deze dag werden de laatste homeopathische klinieken gesloten. Sindsdien wordt homeopathie niet langer aangeboden in klinieken of ziekenhuizen in de VS. In 1923 hadden op twee na alle geneeskundige scholen hun homeopathische predicaten verwijderd of hun deuren gesloten. Tussen 1930 en 1970 waren de meeste homeopaten die de homeopathie nog levend hielden afgestudeerd van de American Foundation for Homeopathy. Een van de prominentere scholen, het Hahnemann Medical College in Philadelphia (opgericht door Hering) was de andere school die open bleef en gedurende de vroege jaren ’40 verder ging met het onderwijzen van homeopaten, maar die uiteindelijk onder enorme invloed zou komen van de reguliere geneeskunde en de bijbehorende protocollen. In 1948 viel homeopathie in de meeste hogescholen en universiteiten weg als verplicht vak, en in 1963 werd de laatste academische leerstoel voor het onderwijs in homeopathie eveneens opgedoekt. Vervolgens bleven er slechts een paar honderd homeopaten in de VS over. Sedert de kolossale neergang van de homeopathie in de jaren ‘20, keerde de homeopathie nooit meer terug naar haar 19de eeuwse positie.93 Behalve de significante invloed van de AMA op het verval van de homeopathie, geeft de historicus John H. Warner een andere verklaring. Volgens hem was een sleutelfactor het vervagen van de homeopathische kenmerkendheid of autonomie (deels veroorzaakt door het AMA rapport, om te overleven), welke nu juist een van de grootste pluspunten en oorzaken van populariteit in de 19de eeuw was geweest. De historicus Anne Taylor Kirschmann bevestigt deze zienswijze: ‘terwijl homeopaten in de 19de eeuw zichzelf als een aparte geneeskunde school hebben voorgesteld, zijn de verschillen tussen homeopaten en regulieren vanaf de jaren ‘30 grotendeels geëvaporeerd uit het publieke geheugen.’

De periode tussen 1970 en vandaag ziet er heel anders uit. Het aantal beoefenaars van homeopathie steeg van minder dan 100 in de jaren ‘70 naar circa 3.000 in 1996. Homeopaten begonnen terug te keren naar hun oude principes, en maakten zich weer los van de orthodoxe geneeskunde. Tegen 1970 werden er langzaam nieuwe ontwikkelingen geïntroduceerd. Enkele homeopathische scholen werden opgericht, en er werd een nieuwe leider geïntroduceerd. De Griekse homeopaat George Vithoulkas, wereldberoemd binnen de homeopathie gemeenschap, was hoofdzakelijk verantwoordelijk voor het geven van een nieuwe impuls aan de homeopathie in de VS. In 1978 organiseerde Vithoulkas een congres voor homeopaten die deelnamen aan de California Academy of Sciences. Hierna werd de International Foundation of Homoeopathy (IFH) opgericht, voornamelijk om de normen van de homeopathische praktijk te verhogen en om de homeopathie overal in de VS te stimuleren. Nieuwe homeopathische hogescholen zagen het licht, en oude scholen heropenden in de jaren ‘80 hun deuren. In 1993 werd het Institute of Classical Homeopathy opgericht in Californië, dat later een belangrijke rol zou spelen in de registratie, integratie, en organisatie van de homeopathie en homeopaten. Zo’n 10 homeopathische scholen zagen in de jaren ‘90 het licht.
Tegenwoordig biedt de meerderheid van de geneeskunde scholen cursussen aan over alternatieve geneeswijzen, inclusief homeopathie. Vanaf 1997 zijn artsen in de eerstelijnszorg in staat om cursussen in homeopathie te volgen om zodoende de optie te hebben om homeopathie in hun praktijken op te nemen. Twee postdoctorale cursussen worden aangeboden aan de
Universiteiten van New York en Virginia. Een inleidende cursus in de Homeopathie wordt aangeboden aan de Universiteit van Californië en aan de San Francisco School of Medicine. Homeopathie wordt ook inbegrepen in lessen over de complementaire geneeskunde aan 17 universiteiten, alleen is dit onderwijs erg elementair.97 Er bestaan vandaag de dag in de VS ongeveer
32 homeopathische hogescholen (die zowel online als offline onderwijs bieden) en er zijn zeven Homeopathische Onderwijsraden die diploma’s aanbieden en het onderwijsniveau controleren, evalueren en handhaven.98 Toch zijn de meeste van deze hogescholen gericht op het afstandsleren,terwijl het onderwijsniveau lager is vergeleken met dat van de Amerikaanse Universiteiten. In totaal 17 organisaties en verenigingen voor homeopathie zitten nu verspreid over 50 staten, gericht
op onderwijsprogramma’s, accreditatie, counseling, het verrichten van onderzoek, en de distributie van farmaceutische informatie.  Het is onbekend hoeveel professionele (werkgevers-) organisaties er precies bestaan in de VS. Twee van de bekendste zijn de North American Society of Homeopaths (NASH) en het National Center of Homeopathy (NCH). Het lijkt erop dat in de afgelopen 10-15 jaar de homeopathie langzaam weer aan de oppervlakte komt met betrekking tot onderwijs en
institutionalisering.

De markt en media t.a.v Homeopathie in Amerika
Er zijn circa 10 farmaceutische bedrijven die zijn gefocust op de homeopathische markt in de VS. Homeopathische geneesmiddelen worden erkend en gereguleerd door de Food and Drug Administration (sinds 1938) en worden door farmaceutische bedrijven onder strenge richtlijnen vervaardigd. De FDA staat de verkoop van homeopathische producten toe zolang er op de productetiketten geen specifieke gezondheidsclaims worden gemaakt. In tegenstelling tot de conventionele drugs, hoeven de homeopathische geneesmiddelen hun actieve ingrediënten niet te identificeren op grond van het feit dat ze niet of nauwelijks actieve ingrediënten bevatten. In de VS mogen alleen homeopathische geneesmiddelen over de toonbank worden verkocht waarop aangegeven staat dat die zelfbeperkende condities behandelen; homeopathische geneesmiddelen waarop staat aangegeven dat die voor de behandeling van een ernstige ziekte bestemd zijn, kunnen alleen op recept verkocht worden.
Dr. Jennifer Jacobs, een Klinisch Assistent Professor, onderzocht de afgelopen tien jaar het gebruik van homeopathische geneesmiddelen. Ze concludeerde dat gebruik van homeopathische geneesmiddelen tussen 1990 en 2000 is vervijfvoudigd. In de VS zijn complexe homeopathische geneesmiddelen erg populair. Circa 90% van de winkels verkopen ze. Het aanbod homeopathische geneesmiddelenvoorziening breed maar eveneens mager. 50% van de onafhankelijke apotheken,
95% van de apotheekketens en de meeste massadetailhandelaars en kruideniersketens bieden klanten homeopathische geneesmiddelen, maar niet op grote schaal. In 1995 werd de detailhandelsverkoop van homeopathische geneesmiddelen geschat op 201 miljoen dollar, met een jaarlijkse groei van 20%, volgens de American Homeopathic Pharmaceutical Association. De
begroting van de American Homeopathic Pharmaceutical Association van 2002 liet een verkoop in de VS zien van circa 400 miljoen dollar. Het marktpotentieel van de homeopathie is zeker niet klein en is aan het groeien. Niettemin zijn onlangs door de FDA een aantal vijandige regelgevende acties geïntroduceerd tegen homeopathische producten. In een artikel in Quakwatch, wordt er gesuggereerd dat ‘het te verwachten is dat de FDA misschien alle homeopathische substanties als ‘nieuwe drugs’ zou proberen te classificeren die een premarkt-vergunning vereisen’.

Dit zou een vrijwel onoverkomelijk obstakel vormen voor homeopathische fabrikanten en distributeurs De hoge kosten van een homeopathische behandeling zou eveneens een verklaring kunnen zijn voor waarom homeopathie niet de meest populaire alternatieve therapie in de VS is. Onderzoekers van de Universiteit van Maryland nam zes zorgverzekeraars onder de loep – geen
ervan dekt homeopathie. Alternatieve geneeswijzen worden zelden opgenomen in standaard pakketten, hoewel het aantal verzekeraars dat dekking biedt aan het toenemen is. Wanneer alternatieve geneeswijzen wel worden gedekt hebben ze meestal hoge eigen risico’s en eigen bijdragen die zijn onderworpen aan strenge grenzen aan het aantal bezoeken of volledige
dollardekking. De ziektekostenverzekering dekt bezoeken voor de meeste beoefenaars van de homeopathie op grond van hun zorgvergunningen. Het is onbekend hoeveel homeopathische consulten gemiddeld kosten. Er wordt echter gesuggereerd dat de kosten veel hoger zijn dan in Europa of India. Een studie verricht door Vital Force Consulting heeft laten zien dat de gemiddelde
consult kosten tussen de 1000 en 2000 dollar per jaar zijn. Zelf als een patiënt jaarlijks 5 consulten nodig zou hebben (wat veel is in de homeopathische wereld), zou de gemiddelde kosten per consult rond de 300 dollar (200 euro) zijn, en dat is tweemaal zoveel als de kosten voor een doorsnee Europees consult. Amerikaanse homeopaten hebben de afgelopen 30 jaar patiënten weten te vinden via natuurlijke voedselmarkten, geneesmiddelen voor holistisch welzijn, en alternatieve boekhandels.
Homeopathie heeft in de afgelopen twee jaar meer publiciteit gekregen (zowel positieve als negatieve) dan de afgelopen 50 jaar het geval is geweest, wat zowel de recente groei als de voorheen enorm lage belangstelling voor de homeopathie bevestigt.