Medische Cultuur Nederland
De Medische Cultuur Nederland
De medische cultuur in Nederland kan worden geplaatst tussen de Amerikaanse en Engels cultuur. De Nederlandse medische cultuur is materialistisch en mechanisch, net als in de meeste andere Westerse samenlevingen, maar is minder ‘agressief’ dan de Amerikaanse. In vergelijking met Engelse artsen schrijven Nederlandse artsen echter meer voor. Net als in het Verenigd Koninkrijk hebben alternatieve en natuurlijke therapieën diepere wortels in Nederland dan in de VS. In Nederland wordt de dokter bijna als ‘heilige’ beschouwd. Gedurende de twintigste eeuw, en zeker vóór de Tweede Wereldoorlog, vertegenwoordigden de leraar, de priester en de arts de drie belangrijkste autoriteiten waarop Nederlandse gezinnen hun vertrouwen voor decennia hebben gevestigd. Dit is de reden dat alternatieve therapieën zoals homeopathie tot de jaren zeventig nauwelijks door kon dringen tot de gevestigde orde van de orthodoxe medische wereld. Pas toen in de jaren zeventig en tachtig kritiek ontstond tegen de conventionele geneeskunde konden alternatieve therapieën, zoals acupunctuur en homeopathie, langzaam de medische arena
indringen. Het zelfgebruik van natuurlijke geneesmiddelen en kruidenmiddelen is altijd hoog geweest in Nederland, zelfs toen het vertrouwen in artsen op zijn hoogst was. Vooral de boeken en medicijnen van de Zwitserse fytotherapist A. Vogel (1902-1996) kreeg veel populariteit in Nederland na de Tweede Wereldoorlog.
De reputatie van artsen en ziekenhuizen (waarin homeopathie niet is opgenomen) blijft nagenoeg ongewijzigd. Artsen zijn nog steeds de eerste stop bij blessures en verwondingen. Wanneer deze behandeling niet voldoende succes of voldoening levert, overwegen de meeste mensen alleen dan een bezoek naar een alternatieve behandelaar, zoals een homeopaat. Er vinden echter meer en meer bezoeken aan homeopaten plaats. En dat gaat samen met een hoge mate van tevredenheid: patiënten blijven trouw aan hun homeopaat en brengen dan vaak geen bezoek meer aan hun arts, hoewel voor ernstige schade de arts nog steeds de eerste plaats is om te gaan. Medische fouten die in het nieuws komen, en de aandacht en kritiek met betrekking tot de bijwerkingen van antibiotica, anticonceptie en vaccinaties zorgen ervoor dat de positie van de reguliere geneeskunde niet langer onaantastbaar is. Dit heeft gevolgen gehad voor de hegemonische positie van de orthodoxe geneeskunde en tegelijkertijd de homeopathie aantrekkelijker gemaakt, waardoor het nu de meest populaire alternatieve geneeswijze is in Nederland. Toch is het waar dat de meeste mensen die een homeopaten consulteren dat vaak in stilte doen. Het is nog niet gebruikelijk of volledig maatschappelijk aanvaardbaar om toe te geven dat je homeopathie de voorkeur geeft. Hoewel homeopathie bekend staat als een medische optie, hebben de meeste mensen geen kennis van haar principes of toepassingen.
In Nederland is het debat tussen de wetenschappelijke medische gemeenschap en de homeopaten nog springlevend. Tussen 1970 en 1990 was de relatie tussen homeopaten en artsen over het geheel gezien, gespannen. Tegenwoordig neemt een geleidelijke verschuiving plaats: meer en meer artsen beginnen homeopathische geneesmiddelen voor te schrijven en verwijzen patiënten naar de homeopaten. Volgens een onderzoek in 1992, hebben bijna de helft van alle Nederlandse huisartsen alternatieve geneeswijzen tenminste eenmaal verstrekt (of patiënten verwezen naar alternatieve genezers). 40% van huisartsen hebben specifiek homeopathie voorgeschreven aan patiënten of patiënten verwezen naar homeopaten. Er is langzamerhand meer samenwerking tussen artsen en homeopaten aan het ontstaan.
