De Medische Cultuur in India

Volgens de cultuurfilosoof Friedrich heeft de Indiase medische cultuur veel gemeen met de klassieke Hahnemanniaanse homeopathie. Het concept van de levenskracht, bijvoorbeeld, vindt veel erkenning en herkenning in India, meer dan in Europa, waar – volgens de wetenschappelijke gevestigde orde – deze begrippen slechts de overtuigingen zijn van pseudowetenschappers. Het geloof in de levenskracht, en in de effecten van immateriële krachten en energetische genezing, ligt geworteld in de denkwijze en de cultuur van de Indiase bevolking. Dit is onweerlegbaar ten goede gekomen aan de acceptatie van homeopathie. De medisch antropoloog Cecile Helman bevestigt deze zienswijze: “De culturele en filosofische fundamenten van de Indiase samenleving waren en zijn nog steeds zeer behulpzaam en bijna noodzakelijk voor de aanvaarding van homeopathie. Over het algemeen verschillen de Indiase opvattingen van gezondheid, ziekte, leven, dood, spiritualiteit en geneeskunde enorm met die van het Westen. Indiase mensen zijn door de geschiedenis heen meer spiritueel georiënteerd; ze zijn vooral ook energetischer gepercipieerd.

Chinese therapieën, de populaire inheemse therapie ayurveda en homeopathie passen in dit plaatje, omdat hun methode van genezing is gebaseerd op energie en op het balanceren van het leven in plaats van het concentreren op specifieke symptomen en het gebruik van agressievere vormen van ziektebehandeling. Eeuwenlang hebben Ayurveda, Siddha en unani-systemen naast elkaar bestaan met yoga, natuurgeneeswijze en homeopathie. De Duitse arts Martin Schmitz heeft de populariteit van de homeopathie in India gecorreleerd met de filosofische overeenkomsten met het Hindoeïsme. Het is bekend dat Bengaalse artsen in de 19e eeuw grote inspanningen hebben verricht om de fundamentele beginselen van de homeopathie met die van het hindoeïsme te harmoniseren. Vooral onder de armere meerderheid van de Indiërs, en dan met name degene die op het platteland leven, hebben de traditionele en energetische geneeswijzen zeker zoveel autoriteit als de moderne, Westerse geneeswijzen. Westerse geneeskunde is geïntegreerd in India, maar haar standpunten worden niet unaniem goedgekeurd door de traditionele Indiase gemeenschap. Helman bevestigt deze lezing: “(…) In landen zoals India, ondervinden sterke inheemse geneeswijzen bijna
dezelfde legitimiteit en populariteit als de Westerse geneeskunde. ”

Westerse geneeskunde is gebaseerd op rationaliteit en meetbaarheid, terwijl homeopathie een therapie is waarbij het enige bewijs dat van belang is rechtstreeks uit de ervaringen van patiënten komt. Indiërs hebben de neiging om in mindere mate te rekenen op wetenschappelijke inzichten. Zij zoeken specifiek naar geneeswijzen die hun levenskracht weer in balans brengen en een equilibrium creëren in het lichaam, zoals bij de ayurveda therapie en homeopathie. De Duitse medisch historicus Borghardt merkt op dat we niet alleen veel overeenkomsten vinden tussen de principes en de filosofie van Ayurveda en homeopathie, maar dat ayurveda ook moet worden gezien als een “Wesentliche Vorbedingung für die Integration in der Homöopathie Indien”.Ute Schumann, een Duits medische historicus, voegt hieraan toe dat in India de homeopathie in de medische arena haar goede positie behaalde en handhaaft vanwege haar interculturele dimensie. Uitgevonden en geaard in Europa, maar met beginselen en standpunten die begrepen worden en omarmd door het Indiase volk, past het bij inheemse geneesmiddelen zoals ayurveda. In India heeft orthodoxe westerse geneeskunde natuurlijk minder wortels dan in het Westen. Het won terrein in de 20e eeuw, maar bereikte nooit een dominante positie zoals in het Westen. Vooral buiten de steden, waar traditionelere therapieën en homeopathie populairder bleven, kon de westerse geneeskunde nooit een stevig houvast vinden.