De Levenskracht

De Levenskracht (ook wel dynamis, autocratie, regelend principe genoemd) is datgene wat het stoffelijk lichaam doet leven. Hahnemann wijst haar aan als dat principe ‘dat alle delen in een bewonderenswaardige harmonische, levende werking, die zich uit in voelen en handelen, zó , dat de met verstand toegerust psyche zich vrij van dit levende, gezonde instrument kan bedienen voor de hogere bedoelingen van ons bestaan’. We kunnen de levenskracht niet duiden (naar plaats, of als materie). Ze is volgens hen die erin geloven iets immaterieels, iets dat niet aan tijd en plaats (en dus iets metafysisch is) is gebonden.

Levenskracht: centrale rol
De levenskracht is verantwoordelijk voor datgene waarom wij leven en dat is dat zij een aanpassend vermogen herbergt. Het aanpassen, het telkenmale reageren van een organisme maakt dat wij blijven leven. Gezondheid is dus het vermogen om te reageren, om op prikkels een antwoord te hebben. Dit noemt men susceptibiliteit. Een gezonde, vitale levenskracht heerst, als een autocratie. Ze is het centrum, het middelpunt vanwaaruit de rest wordt gereageerd zoals een hoofdstad het centrale punt is van een land. Gaat het mis in het centrum, dan voelt men dit in de periferie. Ziekte ontstaat dan ook alleen als de levenskracht, het centrum, niet in staat is adequaat te reageren op prikkels van binnen en buitenaf. Het zijn dus niet bacteriën of kwade invloeden die ons ziek maken, maar de reactie van het organisme daarop. Alleen de levenskracht kan iemand gezond of ziek maken, alleen zij doet leven en doet een dood lichaam achterlaten. De levenskracht heeft het afweersysteem als belangrijkste voorwerp om de beslissingen uit te voeren, een werking die mogelijk gemaakt wordt door het Psycho-Neuro-Endocrino-Immunologische (PNEI) Systeem (Guijt–>Sankaran).

Constitutie en predispositie
Elk mens dat op aarde komt, dat zich als een eencellig wezen gaat ontwikkelen, neemt (al dan niet vanuit de ouders) een bepaalde susceptibiliteit mee. Susceptibiliteit is gevoeligheid. Door het type constitutie (gesteldheid) is de susceptibiliteit bij iedereen anders. Bij velen zijn er predisposities aanwezig in de levenskracht. De susceptibiliteit en predispositie tezamen kunnen ervoor zorgen dat de levenskracht hier en daar niet goed reageert, bepaalde prikkels niet kan reguleren. Prikkels kunnen specifiek zijn of niet-specifiek. De verstorende invloed is wel altijd dynamisch, en kan als ziekmakende factor worden beschouwd, alleen als de levenskracht er een predispostie voor heeft. Indien de levenskracht direct reageert op de ziekmakende agens en deze reguleert en herstelt, dan is de gezondheid/balans weer hersteld en het organisme beter. Indien de agens de levenskracht blijvend weet te ontstemmen dan is de ziekte chronisch gebleken, in plaats van acuut, en spreken we van mislukte aanpassing. Mislukte aanpassing uit zich in diepere pathologie, altijd eerst daar waar het organisme het minst kwetsbaar is. Te allen tijde moet men weten dat een zieke levenskracht zich alleen uit in symptomen. Elke andere factor die door allopathen als een indicatie wordt gezien is altijd twijfelachtig en niet op de waarheid gebaseerd. Nogmaals, alleen de levenskracht kan ziekte en gezondheid veroorzaken, alleen de levenskracht doet leven en sterven. De mens is een relatief en dynamisch wezen, absolute gezondheid bestaat niet.

Invloed op de levenskracht
Hoe afhankelijk we ook zijn van de levenskracht en hoe ondoorgrondbaar de wegen van deze levenskracht ook zijn, we kunnen de levenskracht wel prikkelen. Alleen de levenskracht beslist over reageren of niet reageren, en in feite zijn we overgeleverd aan deze dynamische wil. Maar, indien zij nog reageert, wat bij het gros der mensen zo is, dan is het toedienen van prikkels het uiterste en enigste wat ons te doen staat. Gezond worden, dat wil zeggen, een beter reagerende levenskracht verkrijgen, lukt alleen wanneer wij deze stimuleren, wanneer wij de levenskracht helpen. Dit kan op geen betere manier dan door het toedienen van een similum, een homeopatisch gelijkende prikkel die gelijksoortig is aan de symptomen die de levenskracht vertoont.
Een juist gekozen homeopatisch middel werkt direct in op de levenskracht, welke ontstemd is en welke hopelijk reageert. Indien het reactievermogen daar is, zal het goed gekozen middel een secundaire actie (reactie op de primaire actie, welke voortkomt uit de inwerkende prikkel, het homeopatisch geneesmiddel) teweegbrengen. Dit typeert de levenskracht, het organisme: deze reageert en reguleert prikkels, dus ook die van een homeopatisch middel. Een homeopatisch middel werkt dan wel tijdelijk, maar ze activeert wel de predispostie permanent en zorgt er dus voor dat de levenskracht blijft reageren: ze bewerkstelligt een bewustzijn, een bewustwording (Guijt). Let op: het bestaan van een consitutie is geen ziekte op zich maar een als het ware individueel, natuurlijk reactiepatroon. Dit verklaart waarom de importantie en focus van de homeopaat gericht zijn op het zoeken van een individueel gelijksoortig middel. Alleen dat kan de levenskracht in zijn totaliteit raken en zorgt voor een vitale levenskracht, een permanent gevoel van homeostase en welbevinden, een ongeremde influx van levenskracht welke voor balans en vitale energie zorgt.

Homeopaten geloven dat het de energie of het “vibratiepatroon” van het medicijn is dat genezing stimuleert, en niet zozeer de chemische inhoud. De genezing werkt via wat Hahnemann de Levenskracht noemde. Levenskracht is de genezende kracht of energie die in ons allen bestaat. De Chinezen noemen het Chi en de Indiase Ayurveda noemen het Prana. De levenskracht stimuleert lichaam, geest en emoties. Het houdt ons gezond en in balans. Wanneer de balans van de levenskracht verstoord wordt door factoren als stress, vervuiling, slechte voeding en gebrek aan beweging, raakt deze verzwakt waardoor de persoon ziek kan worden.

Wetenschappers die de potentiële voordelen van de theorie achter homeopathie accepteren geven verschillende theorieën over hoe zeer verdunde medicijnen kunnen werken. Met behulp van recente ontwikkelingen op het gebied van de kwantummechanica hebben ze voorgesteld dat elektromagnetische energie in de medicijnen op een bepaald niveau interactie heeft met het lichaam. Onderzoekers in de fysieke chemie hebben de “geheugen van water” theorie voorgesteld, waardoor de structuur van de water-alcohol oplossing door het medicijn wordt gewijzigd tijdens de verdunning, en dat het deze nieuwe structuur vasthoudt zelfs nadat de originele stof verdwenen is.