Lectures on Homeopathic Philosophy van James Tyler Kent

Boekbespreking | Homeopathienetwerk.nl

Grondslagen der homeopathie van J.T. Kent

Grondslagen der homeopathie
J.T. Kent

James Tyler Kent is na Samuel Hahnemann zonder twijfel de meest grootste baanbreker binnen de homeopathie geweest. Sinds zijn ommekeer heeft Kent letterlijk en figuurlijk zijn complete leven, elk uur van dag, gewijd aan de zoektocht naar de waarheid van de klassieke, hahnemansiaanse homeopathie. En Kent heeft niet gefaald. Een aantal van de duizenden en duizenden van zijn studenten, die in aanraking zijn gekomen met zijn leer, hebben zijn befaamde hoorcolleges en manuscripten verzameld en uitgewerkt: Kent’s enorme wijsheid is zodoende niet verloren gegaan, een gegeven waarvoor talloze homeopaten nu nog dagelijks dankbaar zijn. De lessen van Kent zijn gebundeld in een boek, genaamd Lectures on Homeopathic Philosophy (Ned. vertaald: ‘Grondslagen der Homeopathie’). Kent heeft zijn hoofdstukken gerangschikt door de de paragrafen van de organon der geneeskunst van Hahnemann te volgen. Homeopathienetwerk.nl bespreekt in dit verslag de belangrijkste lessen die Kent ons wil meegeven ten aanzien van Hahnemann’s organon.

Homeopathie is geen ervaringsleer maar een rationale wetenschap!
Velen denken dat homeopathie berust op de klinische ervaringen van patiënten, op de empirische resultaten afkomstig van gezonde proefpersonen maar dit is volgens Kent de grootst mogelijke misvatting. Homeopathie is, meer dan haar pretentieuze tegenhanger – de (universitaire) allopathie – een rationele wetenschap, gebaseerd op principes, waarheden, beginselen welke slechts door die ervaring bevestigd worden. Juist de ‘oude school’ laakt grondbeginselen. In het verlengde merkt Kent op dat allopaten slechts naar de gevolgen van ziekte kijken en niet naar de oorzaken: daarom zijn zij onwetend. Immers, elke wetenschap erkent dat aan datgene wat gebeurt iets voorafgaat, de zogenaamde wetenschappelijke geneeskunde kijkt echter niet verder dan de oppervlakkige oorzaken.

Doordringen tot het wezenlijke van de mens
Alleen de homeopathie doorgrondt mensen, tot zij tot het wezenlijke, het vormende komt. Homeopatische middelen werken op die scheppende kracht, de immer stromende levenskracht: wanneer iets op de bron werkt kan het al datgene wat daaruit is voortgesproten genezen! Voordat de mens zijn fysieke lichaam, zijn huis, aannam was daar eerst iets dat in essentie niets anders had dan een wil. Dat is het meest primaire van de mens: zijn wil, daarna volgt zijn verstand waarmee hij die wil kan uitoefenen. Later volgen zijn gevoelens, emoties, zijn zintuigen, zijn fysieke gewaarwording. Maar dat wat leven doet is de wil en het verstand. Zonder die twee leeft een mens niet: een lijk heeft geen verstand en geen wil, het is een levensloos huis, het primaire, het causale is verdwenen, het secundaire, gevolg achtergelaten. Kent merkt hierbij terecht op dat het niet het doel van de homeopathie is achter de oorzaken te gaan van de creatie van wil en verstand. Voor de uitoefening van homeopathie is het veel beter genoegen te nemen met het gegeven dat ze er zijn.
Niet verwonderenswaardig is de lichaam een afspiegeling van de wil en het verstand. Ze laten zien hoe de mens (en met de mens bedoelen we dus de wil en het verstand) er aan toe zijn: een ongelukkig, ongezond mens tekent zijn ongeluk en ongezondheid af in zijn gelaat. Dit ziet wit, verdorven, kwaadaardig, miserabel eruit. Daarom hecht een homepaat alleen waarde aan de symptomen omdat symptomen nooit liegen: zij zijn de gevolgen, de bewijzen van de zieke mens. Homeopaten benodigen daarom geen röntgen of bloedonderzoek: slechts de gelijkenis van het geneesmiddelbeeld met het symptomenbeeld verzekeren de homeopaat van de weg der waarheid, de weg die leidt naar genezing, zacht, grondig en spoedig. De homeopathie wil de zieke mens beter maken, niet de ziektes die slechts gevolg zijn van de ontstemde levenskracht.

Zijn bacteriën de oorzaak van ziektes of is ziekte de oorzaak van bacteriën?
De allopathie denkt dat mensen ziek worden van bacteriën. De homeopathie stelt terecht het tegenovergestelde. Bacteriën huizen in het menselijk lichaam omdat het organisme daarvoor al ontsteld is. Hoe verklaart men dat bij epidemieën niet iedereen ziek wordt, zelfs als zich daaronder kankerpatiënten etc. bevinden? Dit is omdat alleen die mensen die vatbaar zijn voor bacteriëen en epidemiëen deze opvangen: een gezond menselijk organisme verwijdert moeiteloos miljarden kwaadaardige bacteriëen, elke dag weer. Daarom kunnen kwaadaardige bacteriëen ook nooit mensen ziek maken: de mens die veel kwaadaardige bacteriëen in zich heeft, heeft dat omdat hij al ziek, ontstemd was! Een ziek organisme zou onder de meest hygiënische omstandigheden ziek worden terwijl een gezond mens in een pesthuis dagen rond zou kunnen zwerven en niet ziek zou worden.

Van centrum naar periferie: de menselijke autocratie
Primair bij de mens is zijn wil, daarna komt zijn verstand en daarna zijn fysieke en gevoelsvermogens. Datgene wat wil is scheppend, en ordehandhavend. Dat zit in het centrum van de mens: het is niet lokaliseerbaar omdat het overal en altijd is. De geest is onzichtbaar maar haar influx is overal zichtbaar. Als we deze weg van centrum naar periferie zien, de mens vanuit zijn binnenste naar het buitenste, dan geschiedt genezing ook op die manier. Een mens met een zieke wil die na een homeopatisch middel huiduitslag gaat vertonen toont dus tekenen van genezing: de huidt en de extremiteiten scheiden zijn laatste restje ziekte uit. Ziekte toont zich als eerste in de huid en werkt zich inwaarts; genezing gebeurt inwaarts en werkt zich uitwaarts. Elk bestuur werkt vanuit het centrum toe naar de provinciën: wij mensen scheppen niet voor niets in onze maatschappijen een hoofdstad. Zoals alle wegen naar Rome leidden, zo leiden ook alle wegen van gezondheid naar de menselijke wil. Alleen homeopatische medicijnen werken direct op dat centrum, op die wil en kunnen op die manier structureel, permanent en heel genezen. De mens kent feitelijk geen ziekte anders dan de miasma’s: deze lopen namelijk vanuit het centrum naar de periferie en besmetten elk kind dat geboren wordt op aarde. Alleen datgene, zoals de miasma’s, dat de levenskracht kan verstoren, noemt men ziekte.

De Miasma’s: psora, syfilis en sycose
Chronische miasma’s predisponeren de mens voor ziektes. In hun prodromaalstadium wordt de voedingsbodem voor het ontstemmen van de menselijke orde gelegd. In een ver verleden had de mens nog geen miasma: deze heeft hij gedurende de geschiedenis opgelopen. De psora is het miasma dat alle andere veroorzaakt: de psora is de universele besmetter. Eer we onze denk- en leefwijzen niet structureel verbeteren zullen de miasma’s altijd blijven bestaan en elk kind besmetten. De homeopaat zal dan ook altijd tegen deze miasma’s moeten ‘vechten’.

De Levenskracht
De Levenskracht is datgene wat schept, voortdurend en altijd. De levenskracht is een formatief en constructief principe: ze bouwt en herbouwt. Een gezond mens heeft een fantastische levenskracht welke haar wonden geneest, weefsels hersteld, huid vernieuwd, nagels doet groeien etc. Een ziek mens heeft die constructiviteit niet of nauwelijks. Er is grote twijfel over de vraag of deze levenssubstantie gewicht heeft. Sommige menen na de dood (urineverlies en zweet buitengesloten) bij sommige personen direct gewichtsverlies te hebben geconstateerd (c.a. 75 gram). Zou dit een verklaring zijn van het feit dat de levenskracht, de ziel toch een substantie is? Volgens Kent is dit niet het geval. Hij constateerde nooit een verschil van gewicht en zegt dat de levenskracht geen ruimte nog gewicht inneemt.  Kent schept twee universele werkelijkheden: een van de oorzaken en een van de gevolgen. De wereld van de oorzaken is onzichtbaar, de wereld van de gevolgen is wel kenbaar: daar hebben wij het menselijk lichaam met ons zenuwstelsel en zintuigen voor! Dit betekent dus wel dat de levenskracht ooit is gevormd, maar er is geen vorm in te herkennen!

Bewustzijn en vrijheid
Niet is zo bewustmakend als pijn of ziek zijn. Mensen die ziek zijn voelen hun lichaam, continu en altijd. Zij die gezond zijn zijn zich niet bewust van hun lichaam, het is er slechts. Hij die onbewust is van zijn fysieke gestel is vrij. Het doel van de arts is dan ook de patiënt vrij maken.

De Prima causa
Het wegnemen van de symptomen staat gelijk aan het wegnemen van de oorzaak. Alle eindresultaten hebben namelijk, in belangrijke mate, de oorzaak in zich. Stel, een allopatisch chirurg verwijdert een tumor in een heup door die heup te vervangen door een kunstheup. Tegelijkertijd, al voor de operatie, voelde de patiënt echter een gelijkende pijn in zijn nieren en borststreek. Hier kon men echter niets vinden. Homeopaten weten dat een ziekte zich vaak manifesteert op meerdere plaatsen in het lichaam. Door het verwijderen van de lichaamseigen heup zullen de klachten, uitvloeisels van de prima causa, verergeren in die delen waar de man even zoveel pijn kende. De kans is enorm dat de nieren en borststreek nu zullen verslechteren. Dit is het keurmerk der allopathie: zij menen dat door de gevolgen weg te nemen, de oorzaak ook is weggenomen: een welhaast armoedige gedachte! Men spuit bij patiënten morfine in terwijl deze symptomen verandert, een heus kwalijke zaak! Men geeft laxeermiddelen bij obstipatie, terwijl men de darmen daarmee enorm in de war schudt! Men begrijpt niet dat mensen gepredisponeerd zijn voor ziekte, door hun constitutie, hun aanleg! Juist op die aanleg moet een middel inwerken, en niet op de gevolgen!

De zoektocht naar het simile: het juiste geneesmiddel
Juist de vreemde symptomen, vreemde modaliteiten, aparte gewaarwordingen, opvallende kenmerken leiden de homeopaat naar het passende, gelijkende geneesmiddel. Niet alle symptomen hoeven overeen te komen, zolang de generals en zeer specifieke symptomen of gewaarwordingen overeenstemmen! Vele kleine, lokale symptomen zijn slechts een uitvloeisel van. Kent maakt daarbij de opmerking dat kennis van het hart een centrale rol speelt bij het zoeken naar het passende geneesmiddel. Hahnemann had deze kennis ook. Men bedoele hier niet slechts de anatomie en fysiologie van het hart, maar ook haar innerlijk: de wil ligt grotendeels in het hart besloot: ’s mens drijfveren liggen hier verborgen. Toegang tot het hart is toegang tot de wil, en de wil is het scheppende in de mens!

Bestel het boek van JT Kent | Grondslagen der Homeopathie

Grondslagen der homeopathie
J.T. Kent