Geschiedenis van de Homeopathie in Engeland (Verenigd Koninkrijk)

Geschiedenis Homeopathie Engeland 19e eeuw
Toen koningin Adelaide – de vrouw van koning William IV – in 1820 door de Duitse homeopaat dr. Stapf werd genezen, was de homeopathie officieel beland in het Verenigd Koninkrijk. De homeopathie werd al gauw verder geïntroduceerd door Dr. F.H.F. Quin (1799-1878) in de jaren ’30 van de 19e eeuw. Na een ontmoeting met Hahnemann introduceerde hij de homeopathie op de
allerhoogste niveaus van de Engelse samenleving. Quin concentreerde zich uitsluitend op het introduceren van de homeopathie aan medisch gekwalificeerde artsen en hun klantenkring die overwegend uit de bovenste klassen afkomstig was. Quin ontlokte daarmee steun van de aristocratische klasse voor de homeopathie, zowel financieel als institutioneel wat uiteraard enorm in haar voordeel werkte. Zo effende het de doorvoer van homeopathie en bevorderde het tegelijkertijd de introductie van homeopathie in medische markt. Bovendien werd de homeopathie volgens de Britse historicus Bernard Leary sowieso reeds zeer goed ontvangen in Engeland dankzij de duidelijke vraag van patiënten naar bekwame zorg, wat in het Verenigd Koninkrijk in die tijd geen zekerheid was.

In 1835 dook de eerste homeopathische kliniek op. Negen jaar later werd de British Homeopathic Society opgericht. De Faculty of Homeopathy, die in 1843 is gesticht, is een van de oudste homeopathische organisaties in Europa, en is wettelijk erkend sinds 1950. Bovendien werd in 1843 het eerste British Homeopathic Journal gepubliceerd. In 1850 werd het London Homoeopathic Hospital opgericht; in 1870 werden bijna 8000 patiënten daar behandeld. Gedurende de jaren ’50 van de 19e eeuw, tijdens de uitbraak van een cholera epidemie, begon dat ziekenhuis bovendien onmiddellijk patiënten te behandelen, met veel succes. In 1854 publiceerde de General Board of Health statistieken over de homeopathische behandeling van cholera in vergelijking met de behandeling van de orthodoxe geneeskunde. De resultaten: 16.9% sterfgevallen na een homeopathische behandeling en 59.2% sterfgevallen na een orthodoxe behandeling. Dr. F.H.F. Quin (1799-1878) Quin was voornamelijk dankzij het positieve bericht rondom cholera in staat om een amendement op de Medische Wet uit 1858 te bemachtigen. Als gevolg van deze bekwame tactiek werd homeopathie indirect zonder weerstand getolereerd en werd daarom nooit bekritiseerd door het Parlement als een onacceptabele of afwijkende vorm van geneeskundige beoefening. In 1870 werden verschillende congressen opgericht en jaarlijkse vergaderingen gehouden. In 1901 waren er meer dan 300 homeopathische artsen in het Verenigd Koninkrijk.

Tussen 1870 en 1900 vond een geleidelijke verschuiving plaats in het conceptuele denken over de klassieke ideeën van Hahnemann. Vele homeopaten, beïnvloed door hedendaagse wetenschappelijke inzichten, gingen in toenemende mate mee met de orthodoxe geneeskunde en wensten niet langer het principe van het voorschrijven van hoog verdunde medicijnen na te leven. Over het algemeen duwde deze ontwikkeling vele homeopaten in de richting van de conventionele geneeskunde en weg van de homeopathie. Hoogstwaarschijnlijk was het geringe verval van de homeopathie tenminste ook gedeeltelijk geworteld in de overidentificatie van de Britse homeopathie in de hogere sociale groeperingen. Als gevolg van de voortdurende overheersing door de medisch gekwalificeerden en door de klandizie uit de bovenklasse, kon de Britse homeopathie haar aristocratische glans namelijk nooit volledig van zich afschudden, en zo had het zich gedurende de 19e eeuw nog niet op een populair niveau gevestigd onder de lagere klassen. In de 19e en vroege 20e eeuw werd homeopathie daarom altijd beschouwd als de ‘rijkeluistherapie’, en uitsluitend voorbehouden aan de rijken, de bevoorrechten en degenen met een adellijke titel. Historicus Peter A. Nicholls neemt aan dat (..) ’Voor die van rijkdom en rang, was het (homeopathie, red.) een teken van sociale eer en exclusiviteit, voor de arme zieken was het een gebaar van liefdadigheid’.

Omdat de homeopathie in de richting werd geduwd van de reguliere geneeskunde – mede onder invloed van de grote wetenschappelijk-geneeskundige uitvindingen, een ontwikkeling die we ook waarnamen in de VS, gingen de klassieke, Hahnemansiaanse principes a forteriori verloren. De Amerikaanse homeopaat James Tyler Kent was rond 1890 grotendeels verantwoordelijk voor de heropkomst van deze klassieke homeopathische principes in het Verenigd Koninkrijk. Met behulp van de vermaarde Britse homeopate Margaret Tyler (1857-1943) die hem bekend had gemaakt in het Verenigd Koninkrijk, en die studiebeurzen financierde voor Engelse homeopaten die graag zijn lezingen in de Verenigde Staten wilden bijwonen, zette Kent de homeopathie weer op de kaart in Engeland, door die ‘oude’ principes nieuw leven in te blazen.

Een kijkje vooruit: de 20e eeuw
De invoering van homeopathie in het Verenigd Koninkrijk is in vele opzichten analoog aan de invoering van homeopathie in de VS: vroeg, probleemloos en zonder veel weerstand. Terwijl Hering een centrale rol speelde in de VS, was het Quin die verantwoordelijk was voor de verspreiding van homeopathie in het Verenigd Koninkrijk en ook voor het creëren van een draagvlak, voornamelijk uit de aristocratische klasse. Dit heeft echter ook een negatief effect gehad voor homeopathie in de 19e
eeuw. Omdat de hogere niveaus van de samenleving de doelgroep was, heeft homeopathie nooit veel populariteit ondervonden bij de gewone mens. In het Verenigd Koninkrijk is er altijd een traditioneel segment geweest waarin natuurlijke therapieën de ruimte hebben gehad om zich te ontwikkelen en de verschillende klassen van de samenleving te penetreren. De moderne geneeskunde van de twintigste eeuw is in vele opzichten onschadelijk gebleken voor de ontwikkeling van de homeopathie, ondanks het feit dat de orthodoxe medische wereld een tegenstander is van homeopathie. Toch is het interessant dat de helft van de Britse artsen hierdoor niet wordt beïnvloed. Over het algemeen zijn ze tolerant ten aanzien van homeopathie en schrijven ze zelfs homeopathische middelen voor. Hoewel de artsen positief zijn, hebben de pers en de wetenschappelijke gevestigde orde homeopathie structureel aangevallen in de afgelopen jaren via televisie en kranten. De regering en de wet hebben homeopathie nooit bedreigd of onderdrukt. Hiermee verstaan we niet dat de regering aan de kant van homeopathie is, maar homeopathie wordt wel erkend en geaccepteerd als één van de legitieme alternatieve geneeswijzen. Het is vrij uniek, wereldwijd gezien, dat homeopathie in het Verenigd Koninkrijk opgenomen is in de National Health Service, universiteiten en ziekenhuizen (poliklinieken), hoewel er op het ogenblik van dit schrijven een aantal ontwikkelingen plaatshebben die deze institutionele integratie trachten terug te dringen. Er zijn vele mogelijkheden om homeopathie te studeren. De registratie en organisatie van homeopaten wordt gedaan door twee professionele verenigingen. Er bestaat voorts een aantal onderzoeksstichtingen.

Toch, ondanks de lage kosten van homeopathische geneesmiddelen, is de vraag (en dus het marktaandeel) klein. Homeopathische consultaties zijn niet enorm duur. Vergoeding is beschikbaar (via de NHS), hoewel de meeste mensen voor consultaties en medicijnen daar geen gebruik van maken. Afgezien van de invloed van negatieve pers, is het redelijk om te concluderen dat het zeer moeilijk is om uit te leggen waarom homeopathie niet populairder is in het Verenigd Koninkrijk. Het lijkt erop dat er ondersteuning is van bijna alle kanten en dat de relatief lage populariteit niet wordt veroorzaakt door de aanbodzijde, maar door de algemene vraag naar homeopathie. Dit maakt het Verenigd Koninkrijk interessant om te bestuderen en daar komen we nog op terug in de conclusie.

Interessante link: Meer informatie over Homeopathie in de 20e eeuw in Engeland
Interessante link: Medische cultuur en Homeopathie in Engeland