De Berberisachtigen (Berberidaceae)

De Berberisachtigen (Berberis=fruit in het Arabisch), is een familie bestaande uit zo’n 575 soorten. Ze komen voor in de noordelijke, gematigde zone, zowel in tropische gebieden als in bergachtige streken. Veel van de berberisachtigen zijn gecultiveerd en zodoende verspreid over de hele wereld.

Beschrijving van de familie berberisachtigen
De gehele familie bestaat uit kruiden en struiken, er zijn geen bomen. De bladeren van de berberisachtigen zijn eenvoudig en zelden sterk ingesneden. Ze doen denken aan hulst, ze zijn dik en leerachtig. De struiken zijn groenblijvend. De bloemen van de berberisachtigen maken nectar en trekken dus insecten aan voor de bevruchting. Ze bloeien voornamelijk in mei en juni en houden van halfschaduw.

Kruidkundig gebruik
Barberine, een alkaloïde dat de stengels en wortels geel kleurt. De berberine wordt vooral in de wortels en in mindere mate in de stengels gevonden. In de bladeren en vruchten komt het amper voor. Voor de geneesmiddelbereiding wordt dan ook de wortel gebruikt. Van veel soorten zijn de besjes eetbaar. Vaak worden ze tot medicinale wijnen verwerkt. Daarnaast worden wortels en schorsen gebruikt. Berberine veroorzaakt onder meer rusteloosheid, trillen, dorst, diarree en convulsies. Men kan zelfs verlamming van de ledematen krijgen.

Homeopathisch geneesmiddelbeeld
In de homeopathie maken we slechts gebruik van vier berberisachtigen:

1. Berberis aquifolium
2. Berberis vulgaris
3. Caulophylum thalictroides
4. Podophylum peltatum

Alle berberisachtigen hebben pijn in de lage rugkolom (lumbale gebied) gemeen, maar ook klachten aan de vrouwelijke geslachtsorganen, met name rond de menstruatie en bevalling. Men heeft vaak last van kou, koude voeten, rillingen. Bij het mindbeeld zie je dat deze mens enigszins naar binnen zijn gekeerd, humeurig zijn.