De Amerikaanse Medische Cultuur

Volgens de medische antropologen Cecile Helman en Lynn Payer, hebben artsen in de VS, door de 20e eeuw heen, altijd meer diagnostische testen en operaties uitgevoerd dan artsen in Engeland en andere Europese landen. Daarbij komt nog dat de doses van sommige geneesmiddelen die worden gebruikt in de VS over het algemeen tot tien keer hoger zijn dan die elders worden gebruikt. In de VS worden vaak agressievere vormen van therapie ingezet. De redenen voor deze benadering zijn divers van aard. Zo krijgen Amerikaanse artsen bijvoorbeeld per klant betaald. Het belangrijkste is dat een behandeling in de VS snel moet gebeuren. Artsen verwelkomen iedere dag aanzienlijk meer patiënten in hun praktijk dan Nederlandse en Engelse artsen dat doen. Helman brengt het als volgt onder woorden: ‘Amerikaanse artsen willen altijd iets ‘doen’’. Zelfs als ze er niet zeker van waren welke behandelweg ze moesten volgen, zouden ze toch iets voorschrijven; ze zien ziekte als een agressor die ‘aangevallen’ moet worden’. Het mechanische, materialistische wereldbeeld dat aanwezig is in de Westerse orthodoxe geneeskunde wordt in de VS aangevuld door een bijna militaristische neiging. Payer legt uit dat de Amerikaanse frontiergedachte van ontdekken, progressief zijn en vlug handelen weerspiegeld wordt in de medische cultuur. Tot overmaat van ramp staan artsen onder druk van allerlei soorten organisaties en vrezen vervolgd te worden als ze niet handelen. De medische socioloog Pfifferling somt de volgende vooronderstellingen en waarden van Amerikaanse patiënten op, d.w.z. wat zij belangrijk vinden:

• De arts is de expert, niet de patiënt;
• Specialisten worden beschouwd als de beste medische experts;
• Symptomatisch handelen is meer dan geaccepteerd: patiënten willen een geneesmiddel voor elk deel van hun lichaam waar zij pijn voelen of symptomen te zien zijn.
• Patiënten in de VS zijn altijd al gewend aan het feit dat een arts hun klacht onmiddellijk zal verhelpen. Zoals Payer opmerkt, “Amerikaanse artsen hebben het altijd belangrijk gevonden om actie te ondernemen ten aanzien van patiënten, bij voorkeur zoveel mogelijk.”

De holistische, zachte benadering van homeopathie, waarin geduld van een patiënt wordt gevraagd, past niet binnen dit plaatje. Het principe van ‘een geneesmiddel ter genezing van de hele persoon’ heeft vooralsnog weinig begrip opgeleverd. Het botst met de agressieve medische cultuur in de VS en de door deze cultuur geconditioneerde patiënten. Daarnaast, merkt Payer op, is er de afgelopen decennia in de VS een diepgeworteld wantrouwen ontstaan ten opzichte van de krachten der natuur. Dat zou daarom weleens de zoveelste aanwijzing kunnen zijn waarom homeopathie in de VS niet populair is. Het begin van de opkomst van alternatieve therapieën deed zich voor rond 1970. Hiervoor bestonden alternatieve therapieën, met uitzondering van de homeopathie, nauwelijks in de VS. Terwijl homeopathie een onderdeel vormt van deze renaissance van alternatieve therapieën in de VS, overheerst de reguliere geneeskunde, afkomstig uit de jaren ’20 van de 20e eeuw, nog steeds sterk. Haar reputatie is enorm. Amerikaanse artsen uit de 20e eeuw zeggen dat indien homeopathie ‘werkt’, het alleen met het placebo-effect is te verklaren; de meest liberale artsen onder hen bevestigen deze zienswijze en voegen hier aan toe dat het enige goede effect van de therapie haar ineffectiviteit is; het zou daarom de patiënt in elk geval niet schaden. Niet meer dan ongeveer 3000 artsen en andere beoefenaars van de gezondheidszorg passen tegenwoordig enige vorm van homeopathie toe.

Gerelateerde Boeken | Bestel ze hier!

Wat artsen je niet vertellen
Lynne MacTaggart